Oliestaten bouwen in stilte een Bitcoin-imperium op. Het staatsfonds van Abu Dhabi verdrievoudigde zijn positie tot ruim half miljard dollar. En dat is nog maar het begin.
In de glimmende torens van het Abu Dhabi Investment Council, een tak van het machtige Mubadala-staatsfonds, maken vermogensbeheerders beslissingen over honderden miljarden dollars. Deze week kwam daar een opmerkelijk signaal uit: terwijl Bitcoin de afgelopen weken met ruim 20 procent zakte kocht het fonds juist bij. Fors zelfs.
Volgens een officiële filing bij de Amerikaanse beurstoezichthouder SEC verdrievoudigde ADIC zijn positie in BlackRock’s Bitcoin-ETF van 2,4 miljoen naar bijna 8 miljoen aandelen. Waarde eind september: 518 miljoen dollar. In een zeldzame publieke verklaring aan Bloomberg zei een woordvoerder dat Bitcoin “een steeds belangrijkere rol speelt naast goud” en dat het fonds beide assets zowel op korte als lange termijn wil aanhouden.
Het is een zin die klinkt als een voetnoot, maar die historische implicaties heeft. Want dit is niet zomaar een speculatieve gok van een hedgefonds dat hoopt op snelle winst. Dit is een soeverein fonds – een verlengstuk van een staat – dat Bitcoin behandelt als een strategisch reserve-asset. Alsof het goud is. Of olie.
Van afgefakkeld gas naar digitale goudmijnen
Wie denkt dat het alleen om papieren beleggingen gaat, mist de helft van het verhaal. Want parallel aan deze ETF-aankopen bouwen de Golfstaten in rap tempo een infrastructuur op om Bitcoin zélf te produceren: mining-faciliteiten die draaien op goedkope, overtollige energie.
De Verenigde Arabische Emiraten beheren inmiddels meer dan 500 megawatt aan mining-capaciteit, goed voor zo’n 4 tot 5 procent van de mondiale hashrate. Dat maakt het land tot de grootste mining-hub buiten de Verenigde Staten en Kazachstan. Bedrijven als Marathon Digital en Phoenix Group draaien er op volle toeren. Citadel Mining, gelieerd aan de koninklijke familie, minede dit jaar alleen al meer dan 6.300 Bitcoin – een waarde van zo’n 700 miljoen dollar – en houdt die als strategische reserve aan.
Ook buurland Oman investeerde meer dan 1,1 miljard dollar in ‘groene’ mining-projecten, waaronder een faciliteit van 200 megawatt in Salalah die draait op duurzame energie. Zelfs in Abu Dhabi zelf moest de overheid onlangs ingrijpen tegen illegale mining-operaties op boerderijen – een teken hoe populair het is geworden.
De logica is simpel: waar decennialang gas werd afgefakkeld omdat het te goedkoop was om te transporteren, staat nu mining-hardware die dat gas omzet in digitale valuta. Het is een manier om overtollige energie te gelde te maken, zonder afhankelijk te zijn van internationale afnemers of fluctuerende grondstofprijzen.
Waarom dit meer is dan een beleggingstrend
Wat hier gebeurt, is geen hype-cyclus. Het is een geopolitieke verschuiving. Landen met samen meer dan 4 biljoen dollar aan soevereine vermogens – denk aan Mubadala, het Saudische PIF, de Qatar Investment Authority – behandelen Bitcoin nu als een volwaardig macro-asset. Ze kopen niet tijdens euforie, maar juist tijdens correcties. Precies zoals centrale banken goud bijkopen wanneer de prijs daalt.
De timing is veelzeggend. Na decennia van welvaart opgebouwd op één grondstof, zoeken deze landen naar manieren om hun vermogen te diversifiëren. Bitcoin biedt iets wat obligaties en aandelen niet kunnen: schaarste zonder een centrale uitgever, bereikbaarheid zonder tussenpersonen, en onafhankelijkheid van westerse financiële systemen.
En door zelf te gaan minen, kopen ze niet alleen een asset – ze verwerven ook invloed op het netwerk zelf. Wie hashrate controleert, heeft stemrecht in hoe het Bitcoin-protocol zich ontwikkelt. Dat is geen detail. Dat is strategie.
De boodschap is helder
Terwijl in het Westen de discussie nog altijd draait om de vraag of Bitcoin ‘rattengif’ is of ‘digitaal goud’, hebben de oliestaten die vraag al beantwoord. Ze hoeven het alleen nog maar uit te voeren. En dat doen ze: systematisch, geduldig, met miljarden tegelijk.
Het Abu Dhabi Investment Council zei het deze week onomwonden: Bitcoin speelt een steeds belangrijkere rol naast goud. Niet in plaats van. Naast. Dat is het signaal. En het komt uit een van de meest conservatieve, langetermijngerichte beleggers ter wereld.
De rest van de wereld kan nog jaren discussiëren of zich uit de markt jagen door macro-economische onrust. Intussen heeft het Midden-Oosten allang een keuze gemaakt.